تبليغاتX
سپید های سیاه

 

 

شاعرى معاصر چشم هاي تو !

 

نگاهى به مجموعه " داوود در حنجره داشت "  مصطفا فخرايى 

 

 

 

داوود در حنجره داشت مجموعه شعرى ست كه تا كنون چندين و چند چهره

 

نام آشناى نقد بر آن صحه گذاشته اند ، و فكر مى كنم خوانش من باب تازه اى

 

را براى فخرايى باز نمى كند

 

فخرايى شاعرى آگاه است كه با بيانى ساده حرف هايش را به مخاطبش مى زند

 

بيانى گاه معترض و انتقادى كه حتا ذهنيت مخاطب را نيز به چالش مى كشد :

 

پشت پنجره ات اكنون/ گور پرندگان خيسى است كه /

هيچ سهمى از آسمان نداشته اند . ص 18

 

پرنده ى گم شده در بادها ! / اين بار / به جست و جوى نيافتنت آمده ام . ص 20

 

گاهى چنان فاضلانه حرف مى زند و مخاطب را نرم مى كند كه نقد نهفته در صدايش

 

به سطح كشيده مى شود :

 

اگر امروز / ديوانه اى با دسته گلى پلاسيده / به خانه ما آمد   نرانيدش / ...

 

امروزى تحملش كنيد / آن گونه كه مرا / آن گونه كه او را و مرا تا حالا    ص 23

 

 

و گاهى سكوتى زيبا فضاى مجموعه را در برمى گيرد :

 

مسافرى / در كوپه ى آخر به خواب رفته است / عطر گل ياس /

شايد فضاى خلوت او را / پر كرده ص24

 

آخر كار / پلك ها را مي بندى / طاقت نمى آورى / پلك مى گشايى / و با چشمانى باز /

 تا هميشه / به خواب مى روى  ص 25

 

استفاده از اصطلاحات و كلام هاى محاور كه فخرايى به خوبي از آن ها در زبان

خودكار بهره برده است :

 

تو نخ تو نيستم كه / سخت مرا گرفته اى / ...   دود و آتش به پا نكن   ص 29

 

كوتاه بيا / جاده اى كه فاصله شد / هق هق قطارها را به قطره اى هم نمى گيرد  ص 40

 

زبان جاده ها / درازتر از سطرى ست / كه تا هنوز ... همچنان    ص 41

 

 

 

فخرايى شاعرى ست كه تا حد زيادى زبان خود را به دست آورده ؛

 

زبانى ساده ، روان  با ايجازى كه مختص اوست مخاطب را شريك حرف هايش مى كند .

 

با زبانى استعارى و پيوستن به بعد چند معنايى كلام از قطعيتى كاذب فاصله مى گيرد  

 

و خود را در دنيايى مى بيند كه در آن هيچ چيز قطعى نيست و مخاطب را شريك ترديد

 

خود مى كند .

 

دگرگونى لحن براى تغيير مكان و زمان و همچنين ارائه ى شعرى چند فرمى و

 

چند صدايى ، همه و همه نشان مى دهد فخرايى شاعرى آگاه به زمان خود است .

 

فخرايى بيشتر به فكر ارائه تفكرات شاعرانه خود به مخاطب مى باشد

 

تا درگير بازى هاى فرميك ؛ بازى هاى زبانى در شعرهايش هم تنها و تنها براى

 

باز كردن منظرى ديگر براى مخاطب عام خود است .

 

او به خوبى از پس لحظه هاى رمانتيك ، نوستالوژيك خود بر مي آيد .

 

شاعرى كه حرف هايش را با همان اصول زيباشناختى تغيير ناپذير ، در چارچوب ساختار

 

 شعرش قرار مي دهد . بى آنكه وقوف بيش از حدش به ايجاد همان حس نوستالوژيك

 

 مخاطب را آزار دهد .

 

شاعرى كه با همراهش كه گاه خود رواى ست و گاه معشوقه اش مثل مسافرى از دريا

 

مى گذرد و حس خودش را از آن مى نويسد ، گاهى به گورستان مى رود ، گاهى به

 

كودكى اش سفر مى كند ، گاهى به آخر مى رسد ، گاهى بي چتر به زير باران مى رود و

 

 مسافر تمام كوپه هاى اين دنياست

 

 

 

 

فخرايى در اين مجموعه از مقدمه علي باباچاهى نيز سود برده كه گذشته از مقدمه

 

و حرف هايش متعاقبن ذهن مخاطب به سمت كارهاى على باباچاهى كشيده مى شود و

 

تاويلاتى كه از ارتباط هاى اين دو به وجود مى آيد .

 

فخرايى با استفاده از كنايات ، استعارات و تعبيرات خاص خود به مخاطبى كه خاص  خودش

 

است مى رسد و ما را چشم انتظار مجموعه اى يك دست تر و منسجم تر مى گذارد .

 

 

 

 

              آنها كه كهن شدند و اينها كه نوند

              هركس بمراد خويش يك يك بدوند

                

                                 اين كهنه جهان بكس نماند باقى

                                  رفتند و رويم ديگر آيند و روند

 

                                                                        خیام

 

 

+ نوشته شده توسط علی حاجیان زاده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 |
 

                                                                                                 به ...

دسته گلي كه به آب دادي

تا اينجا

درست از آب درآمده

تا اينجا

من صاحب فرزندي شده ام

  كه تاتي تاتي هايش را

                               دور

                                 آزادي

                          مي گذارد

مي رود بليط بخرد

براي جنگ

كه يادم مي آيد

هميشه براي برادرت اشك مي ريختي

و تو مهماندار هواپيمايي

كه هميشه چمدانم برايش دهن باز مي كرد

حالا هواپيما رفته

از برج هاي دوقلو هم بالاتر

و اين بچه هي مرا خيس مي كند

نق مي زند

و من كه نمي دانم

با اين دسته گل

به خواستگاري كدام طايفه بروم !

 

 

+ نوشته شده توسط علی حاجیان زاده در چهارشنبه پنجم تیر 1387 |
 

 

این روزها تمام پیاده روهای شهر

                                     مرا قدم می زنند

مردی که چراغی در سر داشت

به من گفت :

- در ته این خیابان

کسی با ۳۱۳ ضربه ی چاقو خودش را به قتل رسانده است

این روزها طناب های بازی

مدام دور گردنم گرد می شوند

                                               و آینه خالی از من

این روزها هیچکس با هیچکس بیگانه است

این روزها خدا هم آلبر کامو می خواند

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 * بخشی از یک شعر بلند

 

 

+ نوشته شده توسط علی حاجیان زاده در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 |
 

 از این به بعد در این جا آپ می شوم ...

                         و برای همیشه علی حاجیان زاده رفت به .... !

 

 

خمیازه های تو

مرا خواب می برد

شاعر همیشه خواب هایش سیاه است

و سیاه هایش خواب

- بیدار شو !

 بیدار شو !

- پلیس ها دم در با تو کار دارند !

 - دیشب

          کسی

در خواب های شما به قتل رسیده است !!!

 

 

+ نوشته شده توسط علی حاجیان زاده در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386 |